برلین شهری دوست داشتنی است.هرجند ممکن است به نظر مرده و بی روح بیاید.اما این بستگی به دریچه ای دارد که تو از آن به یک شهر می نگری.و من فکر می کنم به تازگی برای ارزیابی یک شهر، به ملاک های جز اخلاق مردمانش هم پی برده ام و برلین از این ارزیابی سربلند بیرون آمده است.
کودام*:یکی از معروف ترین خیابان های برلین با فروشگاه ها و بوتیک های مختلف
KaDeWe*:فروشگاه هایی گران در برلین
ترسوتر منم که از تو میترسم.
چگونه میتوان از سیاست نوشت که عین بیهودگی است و چگونه میتوان از سیاست ننوشت که یاد وطن همواره به آن آلوده میشود...؟
و من از غزه ی این روزها نخواهم نوشت.چرا که فکر میکنم کسانی که مخاطبان رسانه های داخلی ایران به خصوص شبکه خبر(!!!) هستند از دو دسته تجاوز نمیکنند: یا آنها که مینشینند و هر خبری در مورد غزه را با دقت دنبال میکنند و هیچ پیامی را از رهبری و روحانیون و صاحب منصبان در این مورد از دست نمیدهند و از هیچکاری در راستای آزادی فلسطین دریغ نمیکنند. یا دسته ای دیگر شامل خیلی از جوانترها که نمیتوانند عکس العملی جز این داشته باشند:" اااه ه ه ....ول کن بابا غزه رو! نه که به خود ما خیلی خوش میگذره...اصلا ما رو چه به فلسطین اشغالی...."
اما من در این وسط به اقلیتی امیدوارم با طرز فکری متفاوت تا شاید عقیده ی آنها به عقیده ی من نزدیکتر باشد.منی که دخالت ایران را در این مخاصمه محکوم نمیکنم اما هر بار با دیدن تصاویر غزه در شبکه خبر و شنیدن پیامهای صاحبان قدرت با خود میگویم: شما اگر مدافع عدالت بودید که کشور خودتان را به چنین روزی دچار نمیکردید...
شما جزو کدام دسته هستید؟